Gewoon je gevoel “uitzetten” en doorgaan

Lees en geniet van de verhalen van onze cursisten Creatief Schrijven. Zij volgden een cursus van zes lessen bij onze stadsschrijver Tania Heimans en delen op deze blog de laatst geschreven verhalen.
Dit laatste verhaal is van Tamara van de Beek. Veel leesplezier!

Ik ben langs de huisarts gegaan omdat ik al twee weken een pijnlijke pols heb. De diagnose: een peesontsteking. Voorstel van de huisarts, een injectie met cortison. Als HSP-er heb ik daar voor bedankt omdat ik niet zo goed reageer op reguliere medicatie en ik een injectie met cortison de meest agressieve behandelmethode vind. Dus heb ik gekozen voor een andere aanpak.

Iemand zei tegen me: waarom ga jij naar de huisarts als jij het advies van de dokter schijnbaar niet vertrouwt? “Nou uit ervaring weet ik dat ik gevoelig ben voor de bijwerkingen en zeker een agressief middel als cortison”. En ik heb geleerd om op mijn gevoel te vertrouwen, in het verleden heb ik dat niet gedaan en daar heb ik altijd achteraf spijt van gekregen”. “Nou het lijkt er veel op dat jij overgevoelig bent, daar moet je mee ophouden hoor. Daarmee maak jij het jezelf heel moeilijk in het leven.” Ik was even stil en keerde met mijn aandacht naar binnen. Dit soort opmerkingen zouden mij in het verleden aan het twijfelen hebben gebracht. Twijfelen aan mezelf en gedachten als “zie je wel, ik ben te gevoelig” en “anderen hebben hier dus schijnbaar geen last van” zouden zijn opgekomen en ik zou me verdrietig hebben gevoeld. Alsof er iets niet goed zou zijn aan mij. Maar nee nu niet. Het bleef stil en kalm in mij. En ik zei: mijn gevoel is het meest waardevolle dat ik heb, als ik daar niet naar luister dan gaat het mis. Hij reageerde en zei: weet je wat het beste is voor jou? Je gevoel gewoon uitzetten en luisteren naar je gezonde verstand. Weer bleef ik stil. En ik realiseerde me dat hij dit zei met de beste intenties. Dat hij dit advies gaf om mij te willen helpen. Ik voelde het ook. En ik wist, dit is hoe hij al zijn leven lang leeft en heeft moeten overleven. Dit is hoe hij omgaat met zichzelf. Gewoon zijn gevoel volledig “uitzetten” en doorgaan. Daar werd ik even verdrietig van. Die uitspraak maakte zijn innerlijke toestand heel helder. Ik zei niets en voelde een diepe liefde en compassie. Hij slaakte een zucht en ging weer verder.  Hij zakte weer in zijn eigen wereld van niet voelen en gewoon doorgaan.

Tamara schrijft vanuit het hart, andere over haar belevenissen als HSP-er. Wil je meer lezen van Tamara? Kijk dan op www.dewijsheidvanhethart.nl

Die Honden

Lees en geniet van de verhalen van onze cursisten Creatief Schrijven. Zij volgden een cursus van zes lessen bij onze stadsschrijver Tania Heimans en delen op deze blog de laatst geschreven verhalen.
Dit vierde verhaal is van John Gruithuijzen. Veel leesplezier!

Die honden

Die honden, afhankelijke potentaten, warmte delende narcisten, met hun manipulerende potogen gaan ze vastberaden blaffend, grommend, jankend zeurend hun doel, opgeslagen in gevormd instinct, zonder fantasie of gedachte of geremd door gevoel, maar een allesbepalende aanhoudende drang naar de rudimenten van wat leven is, waar het uit samengesteld is, waar het voor ontstaan is en waarmee het heeft overleefd om de zekerheden veilig te stellen en nog vaster in het kleinste vast te leggen zodat gewaarborgd wordt wat ze zelf, op momenten, de piekmomenten, met zoveel overgave en eerlijkheid en vertrouwen, onnavolgbaar maar niet kosteloos, schenken, en waardoor we ons allemaal een voor een, op de schrik hebbende na dan, in de luren laten leggen, keer op keer maar graag ondergaand en zelfs belonen opdat een volgende keer ons niet ontnomen wordt en datgene waar we onbewust naar uitkijken, naar uitreiken, naar verlangen, een hondenleven lang ons vervuld.

Nieuwe buren

Lees en geniet van de verhalen van onze cursisten Creatief Schrijven. Zij volgden een cursus van zes lessen bij onze stadsschrijver Tania Heimans en delen op deze blog de laatst geschreven verhalen.
Dit verhaal is van Anneke van Bragt . Veel leesplezier!

De dag dat Bram en Marjolein naast ons kwamen wonen zal ik nooit vergeten. In colonne kwamen de verhuizers de straat in rijden, luid toeterend, de verlaagde sportwagen van Bram voorop. Later zou blijken dat de liefde van Bram voor zijn auto de enige liefde was waartoe Bram in staat was.
Martijn, die onze lege voortuin stond om te spitten, richtte zich op en draaide zich verward naar me om. Schouderophalend beantwoordde ik zijn vragende blik.
Met een hoop bombarie werden de twee verhuiswagens door de groep van tien luidruchtige mannen leeggehaald. Een jonge vrouw met een angstige blik trippelde er schuchter tussendoor.
Toen Martijn en ik met een koud biertje in de achtertuin geïnstalleerd waren ging de deurbel. Zuchtend stond ik op om de deur open te gaan doen. Natuurlijk, de nieuwe buren. Zijn arm bezitterig om de schouder van haar geslagen. Voor me stonden twee helblonde mensen die zo uit een tijdschrift gestapt zouden kunnen zijn. Beide een glimlach waardoor een regelmatige rij blinkende tanden zichtbaar werd. Alleen bereikte de glimlach van de buurvrouw haar ogen niet. Ze stelden zich voor als Bram en Marjolein.
Ik probeerde de broeierige blik van Bram te negeren toen ik ze voorging naar onze achtertuin en was me opeens sterk bewust van mijn strakke hemdje en korte rokje. Zijn ogen leken dwars door het laagje stof te branden. Ongemakkelijk liep ik weg om de drankjes te halen in de keuken. Terwijl ik met mijn hoofd in de koelkast wat verkoeling zocht voelde ik ineens een hand op mijn linker bil. Ik hoorde Martijn en Marjolein buiten lachen, dus dit was niet goed.
“Zo buurvrouw, mooi moment voor een nadere kennismaking.”.
Ik voelde zijn warme adem in mijn nek. Van schrik liet ik het flesje bier los dat ik in mijn hand had. Zijn ogen hadden iets koels en berekenends en ik voelde dat de haartjes in mijn nek rechtovereind gingen staan. Alle alarmbellen in mijn lichaam gingen af.
Op het geluid van de hordeur deed Bram en stap achteruit waardoor ik me weer kon herpakken. Bram stond met een koelkastmagneet te spelen en deed alsof er niks aan de hand was. Met een lach kwam Martijn de keuken in en vroeg of hij me kon helpen. Ik perste er iets uit wat op een glimlach moest lijken en zei dat ik even de ruimte nodig had om het glas op te ruimen.
Even later zaten we met zijn vieren buiten te luisteren naar de verhalen van Bram over zijn auto. Hij kon werkelijk nergens anders over praten.
“Dus toen ik de schoonheid tegenkwam die nu op onze oprit staat te schitteren, wist ik meteen dat het de liefde van mijn leven was.”
Martijn en ik wisselden een blik van verstandhouding. Intuïtief wisten we allebei dat de relatie van die twee niet in de haak was.
“En Marjolein, wat doe jij graag in je vrije tijd?”probeerde Martijn het gesprek een andere wending te geven.
Marjolein schrok op uit haar gepeins en stotterde iets over “te druk, schoonmaken en graag alleen zijn”, waarbij ze angstig naar Bram opkeek en hij haar blik met een kort knikje beantwoordde.
Nu ik Marjolein wat beter kon observeren viel me op dat ze bijna goedkeuring vroeg aan Bram om iets te zeggen of te doen. Ook was me de kleine bolling van haar buik opgevallen. Nog niet genoeg om duidelijk zwanger te zijn, maar wel net buiten proportie voor haar tengere lijfje. Ik had het gevoel dat ik haar wel zou mogen, als ze maar een beetje uit haar schulp zou kruipen. Misschien als ik haar een keer op de koffie zou vragen zonder Bram. Zou ze zelf doorhebben wat een hork hij is?
Na twee lange uren waarin we alles geleerd hadden over de fantastische sportwagen van Bram maakten ze eindelijk aanstalten om op te stappen. Bij het afscheid gaf Bram me een kus net te dicht bij mijn mond. “Dit was pas het begin”, zei hij met een knipoog.
Nadat ik de deur achter de buren dichtduwde trok een koude rilling zichtbaar over mijn rug. Martijn vatte dit op alsof ik het koud had en trok me met een lief gebaar tegen zich aan. Toen mijn voorhoofd zijn schouder raakte barstte ik direct in tranen uit.
Hoe moest ik hem nou vertellen dat er een monster naast ons was komen wonen?

SMILE!

Lees en geniet van de verhalen van onze cursisten Creatief Schrijven. Zij volgden een cursus van zes lessen bij onze stadsschrijver Tania Heimans en delen op deze blog de laatst geschreven verhalen.
Dit verhaal is van Klaartje. Veel leesplezier!

Of we als afsluiting van de schrijfcursus iets willen insturen voor de website. Ik twijfel. En besluit ja.
Ik ben klaar met het spelen van verstoppertje. Het is tijd voor tikkertje. Eens kijken of ik jou kan raken:

Doordat de zon schijnt kun je het goed zien. De trein die nadert heeft vieze ruiten. Voldoende
ruimte om in de dikke laag stof tekeningen te maken of teksten te schrijven. De raamdeuren, die
mijn kant op glijden, houd ik in de gaten. De trein mindert vaart. Stopt. In het stof is helder en
duidelijk een scheldwoord van vier letters geduwd. Mijn lijf zet zich schrap. Agressie van mensen
maakt me bang. Zo’n scheldwoord lijkt nog onschuldig. Maar wat nou als de schrijver zijn boosheid
wil uiten met een kalasjnikov. En trouwens: ook goedemorgen!
Maar wacht… Dit is cynisme. Stop, ander woord. Meteen tovert mijn brein een grijns op m’n
gezicht. Het heeft een plan. Een kleine verandering kan grote gevolgen hebben.
De deuren van de trein gaan open. Drommen mensen stromen naar buiten. Ik ben de eerste die
naar binnen gaat. Terwijl mijn voeten over de drempel van de deuren stappen, tekent mijn
wijsvinger op de ruit een duidelijke A. In blokletters. Achter de H, de O en de overige letters. Achter
me hoor ik een vrouwenstem goedkeurend lachen. Nieuwsgierig naar die persoon draait mijn
hoofd zich om. Ik kijk de vrouw aan. Vier pretogen ontmoeten elkaar in de stralende ochtendzon.
Zo eenvoudig om de wereld een beetje blijer te maken. “Fijn!” denk ik, “ik ben dol op onverwachte
wendingen met een goede afloop.” De volgende reiziger die instapt krijgt een luchtiger welkom.
HOERA..!
De trein vermeerdert vaart. Tien jaar geleden zou ik buiten gitzwarte wolken hebben gezien. Toen
keek ik door een andere bril. Maar tijden veranderen. Nu glijd ik samen met de geelblauwe rups
door de wereld en zie achter de wolken die gloeiende goudgele warmtebron. Mijn handen spelen
met de witte draadjes die uit mijn oren komen. In mijn hoofd klinkt het lievelingslied van Michael
Jackson: “Smile.”
Dat doe ik. Niet voor de camera. Maar gewoon voor mij.
En nu ook voor jou:)

Klaartje

Haren

Lees en geniet van de verhalen van onze cursisten Creatief Schrijven. Zij volgden een cursus van zes lessen bij onze stadsschrijver Tania Heimans en delen op deze blog de laatst geschreven verhalen.
Dit eerste verhaal is van Carla Leenders. Veel leesplezier!

Wanneer ik in de spiegel kijk, zie ik weer wat ‘wijze’ haren verschijnen. Kappers op elke hoek hier in Nepal, maar voornamelijk mannen die daar geknipt worden. Vrouwen zitten vaak samen op een trapje voor het huis, gezellig kletsend en borstelend door hun lange, prachtige, gitzwarte haren. Misschien knippen ze dan ook hun haren wel. Ik vraag me trouwens af of de vrouwen hier ook grijze haren krijgen. ’s Avonds vraag ik de zussen voorzichtig naar het knippen en kleuren van haren. Schijnt dat het heel normaal is om de haren te kleuren, ook voor mannen. Ik moet zoeken naar een beauty parlour, die is speciaal voor vrouwen. Om de hoek zou er een zitten.
De volgende ochtend ga ik op zoek. Een heleboel kleine winkeltjes en inderdaad een kapper ‘for gents and ladies – cutting, colouring, bleaching, etc’. De kapper scheert bij alle mannen eenzelfde militaire coupe en hij loopt op blote voeten door alle haren heen. Toch maar even verder kijken. Dan zie ik een smal, groen gebouwtje, met op de ramen in sierlijke letters ‘beauty parlour – natural colouring’. Helaas is de deur gesloten en een bel is er niet.
Als ik ’s middags het trapje naar de deur van de beauty parlour oploop en het gordijntje een beetje opzij schuif, zie ik een paar slippers uitsteken onder zo’n tandartsstoel. Een jonge vrouw ligt daar lekker comfortabel, ze lijkt wel te slapen. Ik denk dat ze me hoort want ze springt snel uit de stoel, schikt haar haren en werpt snel een blik in een spiegeltje dat op een kastje ligt. Ik wijs naar de verschoten verfverpakkingen die in haar vitrine staan. ‘No problem, mam’, zegt ze en ze pakt meteen zo’n verfverpakking. ‘Basnus’ (ga maar zitten). Ik doe mijn slippers uit en laat die buiten op het trapje staan. Dan moet ik gaan zitten op een klein houten krukje. Helaas, niet de relaxstoel!
De vrouw pakt flesjes en een bakje uit een kastje en zo’n verfverpakking uit de vitrine. Ook pakt ze een handdoek en legt die over mijn schouders. Terwijl ze zo bezig is, kan ik haar eens goed bekijken. Strakke blauwe jeans met daarop zo’n typische Nepalese kurta die alle vrouwen dragen, rood, met een V-hals, blote voeten met rood gelakte nagels, een gouden kettinkje om haar nek, goedgevormde, rood gestifte lippen, subtiel opgemaakte ogen met lange wimpers, een licht getinte huid zonder oneffenheden en een rode punt in de haarinzet op haar voorhoofd. Ze lijkt klaar voor een fotoshoot in een glamour magazine. Ze is echter een jonge moeder met een zoontje van 6 jaar. Ze kan de eindjes amper aan elkaar knopen en ze heeft haar man al maanden niet gezien. Hij werkt buiten de stad en stuurt soms wat geld. Dat begrijp ik uit haar half-Engels half-Nepali gesproken verhaal.
Ondertussen heeft ze de verfverpakking opengemaakt en een sterke ammoniakgeur komt me tegemoet. Niks natural colouring, maar gewoon zo’n chemisch goedje. De jonge vrouw strooit het poeder in het ijzeren bakje en voegt uit de losse hand wat water toe. Moet je dat niet netjes afwegen? Driftig roerend voegt ze nog iets uit een ander flesje toe. Geen idee wat dat is. In het bakje zie ik een zwarte, waterige vloeistof. Dat ziet er toch heel anders uit dan de verf uit die Kruidvat-verpakkingen die ik zelf weleens gebruik. Met lange halen kamt ze mijn haren die ze dan met klemmetjes vastzet. Ze doopt een tandenborstel in de zwarte vloeistof en alle haren achter en opzij worden vakkundig ingesmeerd. Een tandenborstel! Hopelijk heeft ze er niet eerst mee gepoetst. Hm, dat met die klemmetjes zo, dat werkt wel erg gemakkelijk, moet ik zelf ook eens proberen.
Dan stopt de vrouw met verven. Ik denk dat de verf op is, want ze strooit weer poeder in het bakje. Ook giet ze uit verschillende flesjes vloeistoffen bij het poeder. Onder het roeren vertelt ze me waarschijnlijk wat ze gaat doen, maar ik begrijp er weinig van. Ik vang ‘highlighten’ en ‘white hair’ op en ze tikt boven op mijn hoofd. Ja, dat klopt, daar bij de scheiding zitten de meeste ‘witte’ haren. Highlights alleen bij mijn scheiding? Moeten highlights niet door het hele haar? Welke kleur worden die highlights dan? Ik heb nog nooit highlights gehad, zelf verven vind ik al moeilijk genoeg. Die handschoenen vergeet ik ook altijd. Wat? Zij heeft ook geen handschoenen aan en ze pakt mijn haar
steeds vast. Die handen worden zo hartstikke zwart! De jonge vrouw gaat verder met verven bovenop mijn hoofd en ik zie dat de waterige verf nu blauw is. Wat kan ik doen? Haar vertellen op te houden heeft weinig zin. Dan zie ik er ook niet uit. Trouwens ik zie hier niemand met gekleurde lokken, iedereen heeft zwart of heel donkerbruin haar. Ik moet vertrouwen op haar vakmanschap.
Ondertussen zijn er twee vrouwen de beauty parlour binnengekomen. Ik hoor dat ze over mij en mijn haar praten. Ze bekijken me zeer geïnteresseerd en eigenlijk ook wel ongegeneerd. Ze staan nog net niet met hun hoofd boven dat van mij. Dan is het verven klaar. Een derde vrouw, niet in de gaten gehad dat die is gekomen, gaat in de relaxstoel zitten en ik zit nog steeds op dat harde, houten krukje. De vrouw ondergaat een behandeling in die stoel, iets met een draadje op haar gezicht. Dat wil ik ook wel, alles beter dan op dit houten krukje zitten.
Nu controleert de jonge vrouw mijn haar. Ik moet mijn hoofd naar achteren buigen. Ze pakt her en der een lok haar vast, voelt er aan en kamt de lokken een paar keer door. Ze lijkt wat zenuwachtig te worden, want ze praat druk gebarend met de andere vrouwen die komen kijken. De jonge vrouw gaat een beetje aan de kant staan. De drie vrouwen buigen zich over mijn hoofd. Ik kijk ze recht in de ogen, vreemd om drie paar totaal onbekende, diepbruine ogen boven me te zien. Hoe ziet mijn haar er nu uit? En welke kleur hebben die highlights? Waarom hangt hier geen grote spiegel? Hoe lang moet die verf eigenlijk intrekken? Ik zit hier toch al een hele tijd! De vrouwen voelen ook aan mijn haar, vooral bovenop. Ze praten zachtjes tegen elkaar en dan zegt er eentje iets tegen de jonge vrouw. Vanuit mijn ooghoek zie ik dat de jonge vrouw haar föhn pakt. Ze gaat achter me staan en duwt tegen mijn hoofd, dus recht ik mijn hoofd. Dan gaat ze mijn haar met de verf er nog in föhnen. Misschien moet die verf wel helemaal droog worden voordat je die uitspoelt? Ik heb werkelijk geen idee. Ik wacht het rustig af.
Na het föhnen trek ik mijn wenkbrauwen vragend op en ik kijk naar de stoel en wijs naar mijn gezicht. ‘Yes, you come, but pain, you pain’, zegt de jonge vrouw. Stram sta ik op en ga op de relaxstoel zitten. Ik wijs op mijn haar dat nog vol verf zit. ‘No problem’. Dus ik leg mijn hoofd op de handdoek neer. Die is trouwens ook niet echt schoon. Dan onderga ik een zeer aparte behandeling. Ik moet mijn ooglid omlaag trekken en met mijn andere hand de huid boven mijn wenkbrauw omhoog trekken. De vrouw heeft een touwtje tussen haar tanden dat ze ook vasthoudt tussen twee vingers van haar rechterhand. Haar gezicht een paar centimeter van dat van mij, ik zie een paar zweetdruppeltjes op haar bovenlip. Dan schuurt ze met dat touwtje razendsnel langs mijn wenkbrauw. Eerst de linker wenkbrauw en dan de rechter wenkbrauw. Ik lig er eigenlijk best comfortabel bij. Pijn doet het absoluut niet.
Opeens steekt ze haar tong uit en glijdt met haar tong onder haar bovenlip. Ze beweegt haar tong onder haar bovenlip rustig heen en weer. Al die tijd heeft ze het touwtje nog tussen haar tanden. Ik kijk haar niet-begrijpend aan. Ze tikt op mijn bovenlip. Ah, nu begrijp ik het. Ik moet mijn tong onder mijn bovenlip doen, die dan rustig heen en weer bewegen en het touwtje volgen. Dan gaat ze razendsnel met het touwtje langs mijn bovenlip en naast mijn mondhoeken. Ik probeer met mijn tong haar touwtje te volgen. Dat valt nog niet mee. Als ik niet genoeg duw met mijn tong, lukt het de jonge vrouw niet goed om de haartjes weg te krijgen. De huid is hier wel wat gevoeliger, maar pijn doet het gelukkig niet.
Na deze behandeling moet ik weer op het houten krukje gaan zitten. De jonge vrouw voelt weer aan mijn haren en zegt: ‘finished’. Ik schrik. Finished? Ben ik nu klaar? Wast ze mijn haar niet uit? Niets verbaasd me hier, maar om zo met het haar vol verf over straat te gaan. ‘Go outside’, hoor ik de vrouw zeggen. Ja natuurlijk, dat is hier heel gewoon. Ik zie regelmatig vrouwen en mannen bij de waterpomp staan om zich te wassen. Mannen in hun ondergoed en de vrouwen hebben altijd een doek om hun lichaam heen. Ik zou het niet kunnen, me onder zo’n doek goed wassen. Maar haren
bij een pomp wassen, dat lukt me wel. Ik loop naar het gordijn in de deur en schuif het opzij. Gelukkig staan mijn slippers er nog en ik doe ze aan. De vrouw schiet haar plastic badslippers aan en gebaart me haar te volgen. Ze draagt een emmer water en een schenkkan. Na een paar passen zijn we bij de goot en ik moet mijn hoofd voorover buigen. Dan giet ze telkens een kan koud water over mijn haar. Terwijl ze bezig is, hoor ik een telefoon overgaan en de vrouw loopt haar beauty parlour binnen. Ik blijf met gebogen hoofd en druipnatte haren boven de goot staan. Ik zie alleen de voeten van de voorbijgangers die langs me heen lopen. Zouden ze me aanstaren? Me oprichten doe ik niet, dan drupt die verf op mijn kleren.
Gelukkig komt de jonge vrouw al gauw naar buiten gerend en ze blijft koud water over het haar uitgieten tot de emmer leeg is. Mijn voeten en broekspijpen zijn ondertussen ook nat. Het gitzwarte water verdwijnt tussen het afval in de goot. Echt fris ruikt het niet. Ik begin nu toch wel benieuwd te worden naar hoe ik er uit zie. We gaan de beauty parlour weer binnen. Weer moet ik op het houten krukje gaan zitten. Nog even föhnen en kammen en dan krijg ik een spiegeltje in mijn handen gedrukt. De jonge vrouw kijkt me hoopvol aan en zegt: ‘nice, nice’. Ik kijk in het spiegeltje. Nou het is wel anders, zeker. Ik draai wat heen en weer met het spiegeltje om het beter te zien. Glimlachend geef ik het spiegeltje terug en zeg: ‘nice, nice’. Ik overhandig de vrouw 300 rupees (ca. 2,40 euro) en vertrek.
Als ik thuis ben, ga ik snel naar de badkamer om mezelf eens goed in een grote spiegel te bekijken. Ja, het is echt anders en het is wennen, vooral mijn haar dan. Mijn ‘wijze’ haren zijn bruin gehighlight en de rest is bijna zwart. Zo heb ik mijn haar nog nooit gehad. Ik houd mijn gezicht heel dicht bij de spiegel. Ik kan geen enkele zwarte ‘snorhaar’ meer ontdekken. Dan die wenkbrauwen, wow, echt super mooi, perfect in vorm getrimd. Dat moet ik vaker doen hier. Voor mij geen gepriegel meer met zo’n rottige pincet. Veel mooier zo en minder pijnlijk dan haartje voor haartje uittrekken.
’s Avonds vragen de zussen of ik al naar de beauty parlour ben geweest. Jazeker! Ze bekijken mijn haar eens goed. ‘Vreemd hoor’, zegt de een, ‘je hebt nu bruin en zwart haar’. Ja, ik weet het. Dan zegt de ander: ‘Ik zie nog steeds ‘wit’ haar’. Echt waar? Die verf heeft meer dan een uur ingetrokken! Dat kan toch niet!

De Volgspot: Robyn Tomlow

Wie ben je?
Robyn
Mijn naam is Robyn Tomlow, ik ben 13 jaar en dit is mijn 3de jaar bij Kunstkwartier.

In welke groep zit je bij Kunstkwartier?
Ik zit bij zaterdag jongerengroep (musical)

Waar gaan je tenen krom van staan?
Als mensen zich anders voor doen dan hoe ze echt zijn, en ik heb een hekel aan pesten.

Wat maakt theater zo’n leuk vak voor jou?
Je kan je inleven in een ander persoon, een keer heel iets anders zijn.

Wat staat er bij ‘meest afgespeeld’ op de telefoon/mp3/iPod?
Op mijn iPod luister ik meestal muziek, en op mijn telefoon zit ik meestal op Instagram, snapchat, en op youtube kijk ik filmpjes over musicals en beauty.

Welke rol zou jij dolgraag nog eens willen spelen en waarom?
Een hoofdrol, dit is een lastige vraag ik weet dit zo 1, 2, 3, niet, ik vind zo veel rollen leuk om te doen.

Wat is je meest bijzondere ervaring bij Kunstkwartier?
De leuke sfeer die er altijd is, en dan het moment dat je op mag is fantastisch!

Op wie richt jij de volgende volgspot?
Noa Klaassen (Musical Kinderen groep 2, vrijdag)

Kunstkwartier CURSISTEN WILLEN NIET MEER NAAR HUIS!?!

Kunstkwartier, weet jij waar dat ligt en wat er allemaal gebeurt? Het bijzondere pand dat zo mooi opduikt als je over de Traverse rijdt. Dat grijze gebouw met die kleine witte blokjes, en waar ’s avonds de letters KUNST de Traverse verlichten. Als je door de ramen kijkt, zie je dat die KUNST binnen gemaakt wordt.

Maar Kunstkwartier doet méér! Heel veel meer zelfs. Zoveel meer dat cursisten zelfs niet meer naar huis willen! Het begon met de opmerking van een toneelleerling “Ik zou hier wel eens een keertje willen blijven slapen”. En zo gebeurde het dat 3 jaar geleden het eerste dans- en theaterkamp georganiseerd werd. Een daverend succes, deelnemers wilden zich meteen na het kamp al voor het volgende jaar inschrijven, bang dat ze anders geen plek meer hadden. En zo werd vorig jaar weer een weekend georganiseerd waarin theater en dans centraal stond.

En ook dit jaar is het weer raak: op 23 en 24 april organiseert Kunstkwartier voor de derde keer het Dans- en Theaterkamp! Zo’n 85 cursisten van de afdelingen dans- en theater logeren dan in huis. Dit jaar is het thema ‘Maffia, join the family’. De cursisten (8 tot 23 jaar) worden gemixt en in ‘Maffia-families’ ingedeeld. De activiteiten en workshops hebben daarom een spannend tintje waarin samengewerkt moet worden om de machtigste Maffia-familie te worden!

Tijdens het kamp ontstaan nieuwe vriendschappen, maak je kennis met andere disciplines, doe je leuke en spannende spellen, treed je op, eet je samen en logeer je een nachtje in Kunstkwartier! Een bijzonder weekend, waar niet alleen de cursisten maar ook de docenten ieder jaar erg naar uit kijken!

Dit jaar is de organisatie van het dans- en theaterkamp in handen van stagiair Lars van Asten, die sinds januari de theaterafdeling versterkt. Naast de organisatie voor het kamp geeft hij o.a. improvisatielessen aan jongeren van 14 tot 21 en regisseert hij de voorstelling van Theaterclub Geldrop. Lars van Asten: “Het kamp is een plek waar de kinderen en jongeren van verschillende afdelingen samenkomen en samenwerken. Niet alleen door toffe en spannende activiteiten samen te doen, maar ook door creatieve workshops te volgen leren ze elkaar en elkaars discipline kennen.”

Het kamp is typisch een dans- en theateractiviteit. Door het jaar heen worden aan de cursisten van beeldende kunst en muziek andere activiteiten naast de reguliere les aangeboden. Zo worden er regelmatig voorspeelavonden en concerten georganiseerd. En wordt er voor de cursisten van beeldende kunst expositiemogelijkheid aangeboden. “Het kamp zal waarschijnlijk een dans- en theater’ dingetje blijven, maar wij zijn druk bezig met de ontwikkeling van nieuwe activiteiten voor alle disciplines. We willen volgend seizoen echt de nadruk leggen op elkaar ontmoeten. Een voorbeeld hiervan is een maandelijkse workshopdag waarin we experimentele workshops aanbieden voor cursisten en niet-cursisten.”  Aldus Marjolijn Sampers, marketing en communicatie verantwoordelijke bij Kunstkwartier.

Wil je meer weten over Kunstkwartier en alle activiteiten? www.kunst-kwartier.nl